باید به اطلاع دوستان و خوانندگان عزیز برسانم اخیرا فردی با اسم و آدرس بنده در وبلاگ های دیگر نظرات نامربوط می دهد، پس حواستون باشه.

اما سخنی تا او...(ببخشید با او)

جناب آقا!

   حوصله ات سر رفته؛ نه؟! دنبال یه بازی جدید می گردی تا سرگرمت کنه؟ تا تواناییهات رو به چالش بکشه؟ تا زندگیت رو از روزمرگی در بیاره؟

   اگر کمی به دور و برت توجه کنی ، اون قدر مسئله هست که بتونی باهاش دست و پنجه نرم کنی و توانایی های فکری و بدنی و احساسی ات رو صرف اونها بکنی. اگر به کاری که باید انجام بدی مشغول نشی و دنبال بازی های جدید و خود ساخته ات باشی در آخر طوری گیر می کنی که بد جور ضرر می کنی.

   این بچه های شر و شور رو دیدی ؟! این قدر ورجه وورجه می کنند ،این قدر شلوغ می کنند تا یه گندی بالا بیارند و اونوقت سرگرم ماست مالی کردن اون گند بشند.

اگه دقت کنی حتما کارها و بازیهایی دور برت هست که لازم باشه تو اونها شرکت کنی و نمی کنی.

*  *   *  *

آمد به در میـکده یـک روز برادر

با ناله و فریاد و فغان گفت:برادر

از کی شده ای عزیز ، معتادِ بدین در

جان من از این حال تو واصل شده بر سر

گفتم که شده گوش من از نالۀ تو کر

تا چند کنی ناله و افغان تو چنان خر

من نامدم اینجا که کنم یاوری شر

بل تا که خلاصم شود از وسوسۀ زر

بودم به اداره ساعتی پیش و در آنجا

ارباب رجوع خواست مرا رشوه دهد زر

{من از اول می دونستم این "تکامل" آدم داناییه. از اول معلوم بود. از اولشم من فهمیدم. بقیه هم وسطاش فهمیدن ها ، اما من از اون اولش که نظر داد  فهمیدم.}

    جناب "تکامل" در مورد مطلب قبلی  نظری مرقوم فرمودند که  بنده جواب هایی که برای ایشان داشتم نوشتم ؛ حال اصل نظر  و سپس جواب خودم را می خوانید :

«1- تنبیه همیشه موجب درد نمیشود 2- میان تعریف درد و بوجود آمدن مشکل فرق قائل شوید 3- در این جمله (خداوند گاه خود به طور مستقیم و گاه از طریق طبیعت به صورت غیر مستقیم ، در پی بوجود آمدن مشکلات و ایرادات در وجود ما، ) منظور از مستقیم و غیر مستقیم نامفهوم است . 4- برای تسکین درد الزامیست که از مسکن استفاده شود .معلوم نیست چرا نویسنده میخواهد به خواننده القا کند که مسکن یعنی مسکرات و مواد مخدر .5- مطلب انتخاب شده یکی از مباحث مهم در علوم روانشناسی و جامعه شناسی است که پیش زمینه ی علمی در حد دکتری را میطلبد.6-بهتر است به مطالبی بپردازید که بر آن اشراف کامل دارید.»

الف-    اصلا تعریف تنبیه وصل به درد است. اگر در پی تنبیه درد به وجود نیاید اسم تنبیه برای آن عمل اشتباه به نظر می رسد. ( البته واضح است که منظور از درد اعم است از دردهای بدنی و روحی. )

ب-    در سیستم های طبیعی و سالم موهبتی الهی وجود دارد به نام درد. در این سیستم ها یا ارگانیسم ها در پی بوجود آمدن مشکل ، ایراد و یا هرگونه اتفاق غیر اصولی ، آلارم یا زنگ خطری به صدا در می آید که یکی از انواع آن در انسان ها درد است ، پس به نظر میرسد میان درد و مشکل ارتباطی تنگاتنگ وجود دارد.

ج-    اشاره درستی کرده اید. این جمله کمی مشکل دارد. اما منظور از عکس العمل مستقیم خداوند ، دور زدن قوانین طبیعت است ؛ یعنی خداوند گاه با اتفاقات خارج از قوانین ساده و معمول طبیعت عمل می کند ، به عبارتی خرق عادت می کند.

د-    منظور از مسکّن ،قرص مسکّن نیست. منظور چیزی وسیع تر از قرص است ؛ که البته اگر در حالت کلی به این نتیجه برسیم که نباید از مسکن استفاده کرد آنگاه مصرف یا عدم استعمال قرص مسکّن هم جای بحث خواهد داشت. در مطالب قبلی توضیحات بیشتری در مورد مسکّن و منظور از آن را نوشته شده است.

ه-    اگر بخواهم بر مطالبی بپردازم که به آن اشراف کامل دارم باید ساکت بنشینم.{}

اگر دیگران هم بخواهند چنین کنند دیگر دنیا محلی ساکت خواهد شد که کسی حرفی یا بحثی نمی کند {اما عجب جایی خوبی میشه اون وقت}. هیچ یک از ما بر هیچ مطلبی اشراف کامل نداریم اما شاید دوست داشته باشیم در آن موضوع بیشتر بدانیم و بهتر بفهمیم. تازه پیامبران هم بر مطالبشان اشراف کامل ندارند آنها فقط رسول و پیغام آورند ، چه برسد به دیگران که حرفهایشان ... .

و-    اما این موضوع ، شاید تو کتابهای روانشناختی و جامعه شناسی سطح بالا باشد که من نمی فهمم ولی مسئله ی عملی هر روز ما و شماست و باید در پی حل آن باشیم ؛ حداقل می توان در این باب سوال مطرح کرد تا حضراتی که شما می فرمایید جواب بدهند .{اصلا خودت جواب بده دیگه! تو اگر تو این رشته ها دکترا نداری حتما فوق لیسانس داری که فهمیدی در حد دکتراست{} .}

اگر چند مطلب قبلی رو نخوندید لطفا یه نگاهی هم به آنها بیاندازید. در انها هم توضیحاتی وجود دارد.

با تشکر فراوان از "تکامل" که به این صورت به مطلب ایراد گرفت و  باعث اینچنین بحثی شد.

   خداوند گاه خود به طور مستقیم و گاه از طریق طبیعت به صورت غیر مستقیم ، در پی بوجود آمدن مشکلات و ایرادات در وجود ما، درد هایی برای ما بوجود می آورند و وظیفه ی ما ، اگر خواهان رشد و تعالی باشیم این است که در برابر این درد ها راه درست و سالم را در پیش گیریم و سراغ مسکّن و مسکر نرویم ؛ تا به هدف هستی یعنی - رفع مشکل عامل درد - برسیم.

    اما این موضوع در جایی دیگر نیز به صورت جدی مطرح می شود آن هم در بحث تربیت و مربی و مربا (فرد مورد تربیت را گوییم) است.

تربیت دو رکن اساسی دارد ، یکی تشویق و دیگری تنبیه ؛ که بدون رکن دوم شاید تربیت عملی نباشد.

    فرض کنیم  شما به عنوان "والد" یا "معلم" یا "جامعه" می خواهید فردی را تربیت کنید ؛ یا اصلا خود "شخص شما" می خواهید کودکی را تربیت کنید. در انجام این وظیفه یکی از ابزار های مهم شما تنبیه یا ایجاد درد برای فرد مربا است.(حتی با تذکر زبانی و اظهار ناراحتی از عمل اشتباه کودک هم این درد ایجاد می شود.)اما در دوران معاصر امکان و احتمال اینکه فرد مربا وارد یکی از آن راه های غیر مجاز شود تا درد را به صورت غیر اصولی و ناسالم از میان ببرد زیاد است (از آن راه ها به تلویزیون و مواد مخدر و ...قبلا اشاره شد.) حال شما به عنوان مربی چه می توانید بکنید تا هم تربیت و رشد مربا انجام شود و هم به راه های نادرست کشیده نشود؟

چه راه حلی وجود دارد؟؟

اول باید توضیحی در مورد مشکلات و دردها بدهم .رابطه میان درد و مشکل چیست که اینگونه کنار هم می آیند؟

    درد در واقع چیزی نیست جز آلارم ، علامت یا زنگ خبر مشکل .درد بوقی است که ما را از وجود مشکل آگاه می سازد. درد علامتی است از وجود بیماری. از عدم سلامتی.

    انسان های کمی هستند که در مقابله با مشکلات و دردها درست عمل می کنند و حاضر می شوند تا آخر خط پیش بروند. آنها درد را می فهمند ، به ندای آن گوش می دهند ، آن را می پذیرند ، دنبال علت پیدایش آن می گردند ، علت یابی می کنند و به دنبال درمان می روند. این بهترین روش مقابله با مشکلات و دردهاست که باعث پیشرفت و تعالی فرد می شود و کم کم او را به مراحل بالای انسانیت می رساند .

اما اکثریت چه می کنند؟

ما ، معمولا در یکی از مراحلی که تا درمان و حل مشکل وجود دارد می ایستیم.

فهمیدن درد جزء فطرت و طبیعت بشر است و از مواهب خداوند است و نمی توان آن را کور کرد .

اما گوش کردن به ندای درد :

    عده ای آن قدر خود را سرگرم می کنند که فغان درد را نشنوند. چنان گوش خود را پر می کنند تا صدای درد که چند وقت پیش به گوششان رسید و آزارشان داد دیگر در خانه ی گوششان راه نیابد.

( برای استفاده از این روش چه پیشنهادی دارید؟!   کار کردن مفرط ، تلویزیون دیدن بیش از اندازه و  دیدن فیلم سینمایی به وفور از راه های مجرب این روش هستند . یعنی جواب میدن. با این کارها شما می توانید چنان خود را سرگرم کنید که اصلا نفهمید مشکلی دارید و دردی را تحمل می کنید ؛ تا مجبور نباشید بقیه مراحل سخت و طاقت فرسای مقابله صحیح با مشکل را انجام دهید. )

    عده ای دیگر که از روش قبلی بهره نبرده اند روشی دیگر در پیش می گیرند تا اگر نه برای 24 ساعت اما حداقل برای ساعاتی بر کنار باشند از شنیدن و درک این درد. ساعاتی در نشئگی باشند و فارغ از دنیا و درد و مشکل.

( این گروه مشهورند به معتاد و دائم الخمر و ... . کشیدن تریاک و خوردن مشروب از انواع اصیل این روش است؛ از گروه اول بهترند و با انسانیت فاصله ی کمتری دارند؛ قدمت بیشتری هم دارند . )

    این روش ها و امثال آنها از مکانیزم های دفاعی ما در برابر دردها هستند که معمولا در سنین نوجوانی و جوانی به کار می افتد. یعنی در آن زمان است که با هجوم مشکلات و دردها انسان ها دست به انتخاب روش مقابله با مشکلات می زنند .

هر عملی عکس العملی دارد ،بازخوردی دارد ،نتیجه ای دارد .

اگر کسی کار اشتباهی انجام دهد مسلما نتیجه ی بد آن را خواهد دید و برای مدتی ناراحتی و درد و زجر آن را خواهد کشید .

خیلی اوقات ما آدم ها ،کارهای بد و اشتباه یا به عبارتی گناه انجام می دهیم ؛نتیجتا دچار درد و رنج و سختی و مشقت می شویم .به نظر می رسد در حالت اصولی و درست وقتی شما کار اشتباهی انجام می دهید باید به پای لرز آن هم بنشینید و سختی و درد را هم تحمل کنید .کما اینکه عده ای – معمولا جوان تر ها- این تحمل را می کنند.

اما

اشکال از جایی شروع می شود که در بعضی موارد تحمل ما در برابر دردی که حقمان است کم می شود و حاضر نیستیم دردی را که باید بکشیم ،تحمل کنیم و به طریقی آن را از بین می بریم.

یکی از راه های معمول این قضیه استعمال مواد مخدر است تا ساعاتی دور از درد ایجاد شده و در  نشئگی باشیم .تا تاوان گناه و اشتباه کرده را ندهیم .دیگر استعمال مشروبات الکلی است .البته راه های ظریف تری همچون غرق کردن خود در کار و شغل و نیز دیدن فیلم و تلویزیون نیز وجود دارند .

به هر صورت کسی که در دنیا به تحمل این درد تن ندهد در آخرت ،یعنی جایی که دیگر راه فراری نداشته باشد باید درد و زجر حاصل از اعمال خود را  بر دوش بگیرد و هیزمی باشد در جهنم .